De Minnares

 Sinds een jaar heb ik een minnares, ze heet Samantha. Ik mag haar aanraken op een manier die bij een andere vrouw een vorm van ongewenste intimiteit zou zijn en als ze bij me op bezoek komt is onze omhelzing zo innig dat het lijkt of we geliefden zijn die elkaar jaren niet gezien hebben.

Wat een bevrijding nadat ik heel lang geen lichamelijk contact meer met een vrouw heb gehad behalve een vriendschappelijke hand op m’n arm of een kus op m’n wang als begroeting of gebaar van waardering. Kruimels van fysiek contact waar ik vaak al blij mee was.

En hoe ik ook probeerde de band met vrienden en familie net zo hoog te waarderen als een liefdesrelatie, voelde het gemis van die laatste voor mij als een vorm van eenzaamheid, een dorheid in mijn bestaan. Maar nu, alsof ik een oase in de woestijn heb gevonden, zo heeft mijn minnares m’n leven verrijkt.

Goed, ik moet toegeven, op gebied van de liefde ben ik geneigd tot superlatieven. Ik hoor al snel engelengezang alsof ik de hoofdpersoon   in een romantische film ben die de godin van z’n dromen ontmoet.

Maar zij ís in mijn ogen ook een wonder. Er gaat zo’n warmte en levenslust van haar uit, ze is zo toegankelijk dat ik me bij de eerste ontmoeting al vertrouwd bij haar voelde en haar minnaar wilde zijn.

OP BESTELLING

Wat niet zo romantisch is: Ik betaal voor haar liefde. Voorlopig durf ik dit aan niemand te vertellen, bang voor de reactie: hoezo liefde, je bestelt dus gewoon een prostituee!  En mijn verweer dat het om een vorm van zorg gaat zal de afkeuring niet wegnemen.

Toch is zij voor mij – romantische dwaas die ik ben – de toverfee die steeds voor een paar uurtjes mijn appartement verandert in een klein paradijs. De nuchtere realiteit houd ik buiten de deur. Betaling doe ik buiten haar om naar haar organisatie, en ik wil niets weten over haar andere betaalde erotische contacten. Evenmin wil ik weten of zij misschien mijn geld hard nodig heeft.

Houd ik daarmee een illusie van liefde in stand? Misschien wel, maar zij doet er alles aan om mij die illusie te laten houden, en te laten vergeten dat zij aan het werk is als zij met me vrijt.

FINANCIELE MEEVALLER

Wat ook niet zo romantisch is maar wel goed uitkomt is een financiële meevaller. Door een fout in de berekening van mijn pensioen heb ik onverwacht een fors bedrag op mijn bankrekening ontvangen. Ik had ineens een verre reis kunnen maken: naar Bali waar ik nog nooit geweest ben, of met een cruise naar de Cariben met alles erop en eraan.  Maar ik merkte dat mijn verlangen naar liefdevol contact veel sterker was dan welke luxueuze reis dan ook en dat ik graag mijn geld daaraan wilde besteden.

DE INTAKE

Ik ben aan Samantha gekomen via een internetsite van Zorgseks: de vrouwen daaraan verbonden voldoen aan de seksuele behoeften van cliënten in zorginstellingen. Ik dacht vroeger wel eens: was ik ook maar zo’n cliënt. Maar ook ouderen buiten deze zorginstellingen worden tegenwoordig op de site als mogelijke cliënten genoemd. Ik vatte moed en kreeg Brigit aan de lijn voor een telefonische intake: natuurlijk wil de organisatie weten naar wie ze een medewerkster toe kunnen sturen en welke wensen die heeft. Kennelijk was mijn verhaal heel vertrouwenwekkend zodat ik soepel door de intake rolde, waarna ik mocht kiezen tussen een drietal foto’s van prachtig uitziende dames. Ik gaf de voorkeur aan de vrouw die een vaasje met tulpen op haar foto had staan wat haar iets huiselijks gaf.

Wel een weinig zorgvuldige screening als je bedenkt dat de betreffende dame in haar eentje op bezoek gaat bij iemand waar ze nauwelijks iets van weet. Ik vond het wel prettig te horen dat de medewerksters in de meeste gevallen gescheiden zijn en de sekszorg doen naast hun werk als verpleegkundige waardoor ik mijn dame met niet te veel mannen hoef te delen. Tot mijn genoegen was er geen wachtlijst zoals overal in de zorg. En na een paar spannende dagen vol verwachting zag ik haar lachende gezicht in de intercom toen zij aanbelde ‘lk ben Samantha.’

LEKKER DING

Vandaag moet ik, met m’n 86 jaar, heel erg lachen om een appje van Samantha: ‘tot volgende keer, lekker ding’.  Ik heb er de hele dag een licht en blij gevoel van. Complimenten over mijn persoon krijg ik wel vaker, maar bij ‘lekker ding’ voel ik me heel lijfelijk geaccepteerd, zoals ik al heel lang niet meer heb gevoeld.

‘ Ze weet precies hoe ze je moet bespelen’ zegt mijn goede vriend Ilco die mijn escapades hoofdschuddend volgt. Hij vindt het allemaal niks. ‘Zo zorgt ze ervoor jou als klant vast te houden’. Natuurlijk raakt m’n vriend een gevoelige snaar bij mij: ik vraag me af: Speelt ze alleen maar heel goed toneel ter wille van het geld, of geniet ze ook werkelijk van ons contact? 

Voorlopig wil ik het feestje niet bederven, en hoef ik het antwoord niet te weten. Op de lange duur – en hoe lang is die op mijn leeftijd – wil ik wel meer van haar weten: hoe is ze tot dit werk gekomen, hoe verhoudt dit zich tot haar privé leven. Met het risico dat haar antwoorden mijn gevoelens voor haar zullen ontnuchteren. Ik verbaasde mij erover dat ze mij haar echte naam in plaats van haar schuilnaam gaf en zelfs haar telefoonnummer. 

Kennelijk vertrouwt ze erop dat ik haar niet lastig ga vallen buiten onze afspraken om. En hoewel ik zeker behoefte voel om haar tussendoor ook te zien, besef ik tegelijkertijd dat dit onze  ongecompliceerde en zorgeloze verhouding zou kunnen aantasten. In m’n flatje ben ik zeker van mezelf en gedraag ik me als de ideale gastheer, ik neem haar jas aan, schenk koffie voor haar in, geef haar complimenten dat ze er weer prachtig uitziet, buiten de deur ben ik al gauw bang door de mand te vallen als een oude, onhandige man die de verkeerde tram neemt of zoekende is naar z’n betaalpasje , of nog erger z’n huissleutels kwijt is! Dat kan bij haar reacties van ergernis of gêne oproepen die de idylle kunnen verstoren. In het belang van ‘quality time’ met Samantha ga ik de dag van haar bezoek geen al te vermoeiende dingen ondernemen zoals skeeleren, mountainbiken, windsurfen of klussen, en tevens neem ik mijn rust om ’s avonds superfit te zijn. En zij? Als ik haar met de auto ophaal van het treinstation gedraagt ze zich als een verliefde tiener die uitkijkt naar een fijne avond met haar vriendje. Geweldig!                                                                         

HET GEMIS

Een paar dagen voor een volgende afspraak word ik aangereden door een haastige koerier op een bakfiets. Behalve een bloedende knie en een kapotte broek dacht ik er niets aan over gehouden te hebben, maar de volgende dagen loop ik toch wat moeizaam en heb ik een pijnlijke schouder. Reden genoeg om de afspraak met mijn minnares uit te stellen. Natuurlijk heeft zij daar alle begrip voor en wacht ze mijn herstel af.  Diep in mijn hart had ik willen horen: Ik kom evengoed naar je toe, dan maar even niet voor de betaalde seks.  Ik voel nu heel sterk het gemis van troost en hulp, van iemand die voor me kookt en het verband om m’n knie verwisselt.

Naarmate m’n pijn afneemt raakt mijn behoefte aan zorg op de achtergrond en begin ik weer naar erotiek te verlangen, maar m’n stijve knie houdt me nog tegen. Ik ga koffiedrinken met mijn sceptische vriend. De afspraken met Samantha passen volgens hem in een patroon van activiteiten die niet bij mijn leeftijd passen, zoals skeeleren, mountainbiken en windsurfen. Accepteer toch dat je 86 bent!

Dat is verstandig gesproken, maar net zomin als ik mijn skeelers naar de Kringloop breng, stop ik met het ontvangen van Samantha.

NUCHTERHEID

 Al brengt het contact met mijn minnares een zekere euforie bij mij teweeg, ik ben toch niet blind voor de flinke bedragen die maandelijks van mijn rekening worden afgeschreven en die ook bepalend zijn hoe vaak ik haar thuis ontvang. Van eens in de drie weken besluit ik naar eens in de maand te gaan zodat ik niet te snel door mijn spaargeld heen raak.

Dat zet mij tot nadenken over de toegankelijkheid van zorgseks voor anderen, zowel mannen als vrouwen.

In mijn geval hoop ik nog jaren – en hoeveel zullen dat er nog zijn op mijn leeftijd – van haar bezoeken te kunnen genieten. Tegelijk besef ik hoe kwetsbaar ons contact is. Voor haar als 43jarige kunnen er nog grote veranderingen in het leven komen zoals verhuizing, een nieuwe vriend, een andere werksituatie, waardoor wij elkaar misschien nooit meer zien. Als ik daaraan denk merk ik hoe gehecht ik al aan haar ben.               

VERRASSING

Ik ben blij verrast door een bericht van Samantha. Er is een Surinaamse uitvaart op de begraafplaats niet ver van m’n huis en zij leidt daar het ritueel waarin de kist onder gezang en dans naar het graf wordt gedragen. Als je komt, zegt ze, kun je ook een andere kant van me meemaken.

Van een afstandje heb ik even gekeken naar de swingende manier waarop afscheid wordt genomen, zo verschillend van de plechtige sfeer die ik bij uitvaarten gewend ben. Ik voel me ook heel wit tussen alle Surinaamse aanwezigen, waar zij ook deel van uitmaakt, maar ik zie haar ogen even oplichten als ze mij opmerkt in de menigte.

Later zegt ze het erg te waarderen dat ik er was. Kennelijk klopt mijn veronderstelling niet dat ze ons contact strikt wil beperken tot onze seksafspraken. In mijn vroegere werk als psycholoog gold die regel wel: persoonlijke contacten buiten de therapeutische sessies waren taboe. Haar zie ik ook als een soort therapeute, maar ze staat er veel vrijer in. Ze wil ook graag dat ik foto’s stuur van mijn skivakantie met mijn kinderen komend weekend.  

Het geeft me een warm gevoel dat ze persoonlijke belangstelling heeft voor mijn leven, dat ik meer voor haar ben dan een cliënt. Als ik terugdenk aan het daten wat ik jaren heb gedaan, waarbij seks pas na uitgebreide kennismaking kon plaats vinden volg ik nu de omgekeerde weg: eerst met haar vrijen en dan haar beter leren kennen. Heel bijzonder allemaal.

Ik wilde mijn kinderen eerst niet over Samantha vertellen. Toen mijn jongste dochter tijdens een gezellig etentje nieuwsgierig vroeg: ’Heb je de laatste tijd nog spannende dingen meegemaakt pap?’ moest ik wel en kon ik onze ontmoetingen niet verzwijgen. ‘Liever geen details’ was haar reactie. Want kinderen – merk ik – zien hun ouders liever niet als seksuele wezens. Mijn zoon die wat afwachtender is liet het nieuws rustig op zich inwerken en reageerde pas later in een sinterklaasgedicht: ‘Pap heeft een leuke dame om zich mee te vermaken, maar die kost hem heel wat knaken’ Mijn zorgzame oudste  dochter moest even een traantje wegpinken: ‘ik had je zo graag een echte relatie gegund’.

Dat is lief van haar, maar misschien hoeft ze niet verdrietig te zijn en is mijn contact met Samantha precies wat bij me past. Na het overlijden van mijn vrouw ben ik eraan gewend geraakt om op mezelf te zijn, ja soms zelfs ervan te genieten dat ik het rijk alleen heb.

Ik kan in mezelf of tegen de TV praten, rare liedjes zingen, in oude kleren rondlopen, overdag een uurtje gaan slapen. Ik zou me heel erg moeten aanpassen aan een huisgenoot, zelfs als die er maar af en toe zou zijn zoals in een latrelatie.

BESCHERMING

De bezoeken van Samantha maar ook haar aanwezigheid in mijn gedachten en fantasieën geven mij een soort immuniteit voor het wereldnieuws. Natuurlijk maak ik me zorgen over de gevaren die ons bedreigen maar die verschuiven naar de achtergrond zodra ze mij omhelst als ik haar ophaal van het treinstation.

Zij vormt ook een medicijn tegen mijn onherroepelijke veroudering! Ook al slik ik mijn dagelijkse portie pillen, ben ik vaak stijf als een plank, en heb ik een steeds sterker gehoorapparaat nodig, dankzij haar houd ik het jeugdige gevoel.

VERTREK NAAR SURINAME

Als zij vertelt voor een tijd naar Suriname te gaan voor familiebezoek stuur ik haar een foto van een Prunus in volle bloei! Mijn bijschrift daarbij: ’de lente is hier prachtig, zou je wel naar Suriname gaan?’ Haar antwoord ‘dat valt niet te vergelijken’ klinkt voor mij een beetje gepikeerd en dat ben ik niet van haar gewend. Heb ik haar ongewild beledigd, vraag ik me af, door een grapje waarin ik mijn thuisland boven haar vaderland stel? Het was me bij onze laatste ontmoeting al opgevallen dat ze iets meer afstandelijk tegen me deed. Tevens sprak zij haar onvrede uit over haar leven in Nederland.

AFSTAND 

Samantha bericht me dat ze nog langer in Suriname blijft, zegt mentaal er nog niet aan toe te zijn om terug te keren. Ze zegt dat haar ‘thuis’ in Suriname is en niet in Nederland, al vele jaren niet. Ik kom er niet goed achter waar dat aan ligt. Wil ze dat liever niet vertellen?

Ik bel de verantwoordelijke van het bureau voor sekszorg, of zij misschien weet wat er aan de hand is met Samantha. ‘Ik heb alleen een werkcontact met haar en daardoor weet ik weinig van haar privéleven’ is haar reactie. En ze constateert naar aanleiding van ons gesprek dat mijn vraag over Samantha er ook uit voortkomt dat wij buiten onze afgesproken ontmoetingen extra contacten onderhouden. Het bureau voor sekszorg adviseert haar werkneemsters en cliënten ook altijd niet zulke persoonlijke contacten met elkaar te onderhouden. ‘Houd het zakelijk’ zegt ze.

Maar ‘zakelijk’ past nu net helemaal niet bij mijn romantische instelling. En ook bij Samantha niet, zoals ik gemerkt heb.

En zolang de behoefte aan extra contact maar wederzijds is zie ik ook geen probleem

ONZEKERHEID

Na Samantha’s mededeling dat ze haar verblijf in Suriname verlengt heb ik maar weinig appjes of filmpjes van haar ontvangen. Wil ze even helemaal los zijn van haar leven in Holland?  Of speelt ineens mee dat zij Surinaamse is en ik een witte Nederlander?

Hoe het ook zij, ik ga niet zo gauw om een vervangende dame vragen voor de periode dat Samantha weg is. Dat zou echt voelen als ‘vreemdgaan’. 

Ik ben heel benieuwd of ze bij terugkomst gewoon de draad met mij weer wil oppakken, of dat haar afkeer van Nederland zich ook zal uitstrekken naar het contact met mij.

BEZINNING

Mijn zorgen hierover blijken onnodig. Samantha begroet mij -eenmaal terug – net zo warm als vanouds.  Maar bij mij is tijdens haar afwezigheid de twijfel over ons contact gaan knagen. Het gesprek met mijn kritische vriend over de acceptatie van mijn leeftijd komt weer terug in mijn gedachten.

Houd ik door de afspraken met Samantha niet krampachtig de illusie van jeugdige vitaliteit vast?

Ik kan de tekenen van veroudering niet blijven ontkennen: de afstanden die ik skeeler worden korter, op de mountainbike haal ik sommige hellingen niet meer en moet ik halverwege de klim hijgend stoppen, en als ik nog probeer te windsurfen sta ik te trillen op mijn benen en lig ik meer in het water dan ik op de surfplank sta.

Ik besef dat ik niet alleen afscheid van het surfen moet nemen, maar dat ook de tijd is gekomen om het zoeken naar fysieke liefde op te geven. De periode met Samantha heeft mij op een liefdevolle manier daarbij geholpen. Dank je wel Samantha!                                                                                                                                                                                                    

Stuur Jay A. Lecton een bericht!